Tytuł wiadomości: Wirus Ebola
(Kategoria: CHOROBY, WIRUSY, PLAGI ITP.)
Dodane przez arturo
wtorek 01 czerwiec 2010 - 21:55:12
Choroba przechodzi w ostatnią fazę. Monetowi kręci się w głowie i odczuwa krańcowe wyczerpanie. Traci zmysł równowagi bo jego kręgosłup stał się miękki i pozbawiany nerwów.
"Choroba przechodzi w ostatnią fazę. Monetowi kręci się w głowie i odczuwa krańcowe wyczerpanie. Traci zmysł równowagi bo jego kręgosłup stał się miękki i pozbawiany nerwów. Pokój wiruje wokół Moneta, którego organizm znajduje się w stanie wstrząsu. Chory pochyla się, dotyka głową kolan i łapiąc z jękiem powietrze wyrzuca ustami olbrzymią ilość krwi. Osuwa się na podłogę. Mimo utraty świadomości, dusząc się wymiotuje nadal. Następnie słychać odgłos jakby rozdzieranego prześcieradła - to pękają jelita i z odbytu wypływa krew zmieszana z zawartością jelit. Monet traci swe wnętrzności. Nastąpiło wyniszczenie i wykrwawienie organizmu. Wokół Moneta szybko rozlewa się czerwona kałuża. Po unicestwieniu swojego żywiciela wirus wydostaje się wszystkimi otworami ciała na zewnątrz, szukając nowej ofiary."
Wirus Ebola jest w tej chwili uważany za jeden z najniebezpieczniejszych wirusów znanych ludzkości. Należy on do rodziny filovirus, czyli wirusów nitkowatych. Nazwę tą zawdzięcza swojej budowie - ma on kształt określany mianem "kija pastucha". W tej chwili sklasyfikowana 4 biotypy Eboli: Ebola Zair, Ebola Reston, Ebola Sudan, Ebola Tai, a także do "rodziny" Eboli zaliczany jest wirus Marburg. Nazwy biotypów wzięły się od miejsca pierwszego pojawienia się danego biotypu, czyli odpowiednio był to Zair, Sudan, Reston w USA, Niemcy i Wybrzeże Kości Słoniowej. Tej ostatni spotykany jest także pod nazwą Ebola Ivory Coast.
Objawy chorobowe w przypadku wszystkich biotypów są w zasadzie podobne - początkowo nic nie wskazuje, żeby człowiek był chory na coś więcej niż zwykłą grypę. Później jednak następują już w organizmie nieodwracalne zmiany, np. bardzo poważne uszkodzenia wątroby. Wirusy z grupy Eboli wywołują tzw. gorączkę krwotoczną - najczęściej objawom chorobowym towarzyszą krwotoki wewnętrzne i zewnętrzne, a w najbardziej ekstremalnych przypadkach dochodzi do wypadków jak np. w przedstawionym powyżej cytacie.
Wirus Ebola niszczy mózg bardziej gruntownie niż wirus Marburg: ofiary wirusa Ebola mają często w ostatnim stadium choroby drgawki, stanowiące objawy dużych napadów padaczki - całe ciało ulega skurczom, ręce i nogi są wyrzucane na zewnątrz, a gałki oczne, niekiedy zakrwawione, przekręcone do góry. Drgawki chorego mogą powodować rozmazywanie lub rozbryzgiwanie krwi. Prawdopodobnie jest to jedna ze strategii wirusa Ebola - ostatnie ruch uśmiercanej ofiary, powodujące wzmożone wylewanie się krwi, ułatwiają przeniesienie się wirusowi na nowego gospodarza.
Wirusy Ebola i Marburg rozmnażają się tak szybki i intensywnie, że zakażone komórki stają się blokami upakowanych cząsteczek wirusowych, przypominającymi kryształy. Stanowią one wylęgarnie wirusów, gotowych do opuszczenia komórki. Powstają najpierw w pobliżu środka komórki, a następnie wędrują ku jej powierzchni. Tam kryształ rozpada się na setki pojedynczych cząstek wirusowych, które przenikają do krwi gospodarza. Cząsteczki te przywierają do komórek organizmu, wnikają do ich wnętrz i namnażają się dalej. Wreszcie komórki wszystkich tkanek wypełniają się krystaloidami i coraz więcej cząsteczek wirusowych przenika do krwi, której kropelka może ostatecznie zawierać sto milionów pojedynczych cząsteczek wirusowych.
Po śmierci zwłoki ofiary wirusa ulegają gwałtownemu rozkładowi: narządy wewnętrzne, martwe lub lub częściowo martwe od kilku dni, znajdują się już w stanie częściowego rozpadu; ciało zostaje niejako stopione. Tkanka łączna, skóra i narządy, już pełne martwych miejsc, spalone gorączką i uszkodzone przez wstrząs, zaczynają się rozciekać, a płyny pochodzące ze zwłok nasycone są cząstkami wirusa Ebola.
"Wirus Ebola jest w mikroskopie elektronowym niemal identyczny z wirusem Marburg. Zawiera on RNA. Ma kształt wydłużony, często nieregularny, skręcony, często występują i formy kształtu pęcherzykowatego (blister-like). Nazwa wirusa prototypowego pochodzi od nazwy rzeki w Zairze.Wirus replikuje się w hodowlach komórkowych pochodzenia małpiego (Vero); wykrywalny może być metodą immunofluorescencji i mikroskopii elektronowej. Jest patogenny dla świnek morskich, zwłaszcza po powtarzanych pasażach powoduje ich padanie. Wirus w ostrym okresie może być ujawniony w surowicy (ultrawirowanie i badanie w mikroskopie elektronowym). W surowicy chorych występują przeciwciała, które można wykryć za pomocą metody immonuofluorescencji; odczyn wiązania dopełniacza jest mniej przydatny. Dotychczas nie opracowano zadowalającego odczynu zobojętnienia. Wirus charakteryzuje się wysoką zakaźnością - przenosi się bądź drogą oddechową, bądź przez kontakt bezpośredni. Wymaga to szczególnie rygorystycznych zasad izolacji chorego i kontaktu personelu lekarskiego z chorym. Wszystkie wydzieliny i wydaliny chorego należy traktować jako zakaźne, tak jak w przypadku wirusa Marburg i trzeba je odkażać. Światowa Organizacja Zdrowia (1977) opracowała zasady dotyczące odpowiednich pomieszczeń, postępowania personelu lekarskiego, zasad sanitarno - higienicznych, dezynfekcji pomieszczeń, które muszą być przestrzegane. Zakażenie przenosi się z człowieka na człowieka.
Pierwsze zachorowania wystąpiły w roku 1976 w dwóch odległych od siebie o 1000 km okręgach w Afryce: w południowym Sudanie i Zairze. Stwierdzono zakażenia człowiek-człowiek, dochodzą do ośmiu "generacji" zakażeń. śmiertelność była niezmiernie wysoka. Według szacunkowych danych w Sudanie na ponad 300 chorych zmarło 151, a w Zairze na 237 osób zmarło 211 (około 90%). Zakażeniu również personel szpitalny, gdzie śmiertelność przekroczyła ponad 50% zakażonych. Liczby te najlepiej świadczą o ciężkości zakażeń i śmiertelnym zagrożeniu. W obu przypadkach pierwotne źródła zakażeń pozostały nie wyjaśnione. Dalsze przypadki były już kontrolowane i dokładnie przeanalizowane.
Rezerwuar zwierzęcy dla tego wirusa nie jest dotąd poznany. Przypuszcza się, że podobnie jak w przypadku wirusa Marburg lub Lassa mogły to być określone gatunki gryzoni. Dotychczasowe badania gryzoni i insektów objęły zbyt małą liczbę gatunków, by dać jednoznaczną odpowiedź.
Objawy kliniczne - Początek zakażenia jest nietypowy. okres inkubacji waha się od 4 do 16 dni, średnio około 7. Choroba zaczyna się czołowymi bólami głowy, oczu, bólami w okolicy lędźwiowej. Następnie rozwija się biegunka, bóle brzucha, wymioty, ostre bóle w klatce piersiowej, ostry kaszel. Po kilku dniach występuje charakterystyczna wysypka na plamkowo - grudkowa na twarzy i tułowiu, a potem rozszerza się na ramiona i nogi; po kilku dniach złuszcza się. Twarz chorych (Sudan) była bez wyrazu w końcowym letargu. Duże odwodnienie i wyniszczenie u wszystkich pacjentów. występowały silne objawy krwotoczne; w Zairze poronienia u ciężarnych. Zgony w obu rejonach były poprzedzony poważnymi utratami krwi i objawami ciężkiego wstrząsu; zgon następował na ogół w 8-9 dniu (w granicach 7 do 16 dni). Uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego było poważne, objawiało się też klinicznie - podniecenie, agresywność, parestezje, stany letargiczne. Uszkodzone również były śledziona i wątroba. U ozdrowieńców okres rekonwalescencji trwał szereg tygodni i towarzyszyły mu pojawiające się niektóre objawy (bóle głowy, w klatce piersiowej, brzuszne).
Diagnostyka laboratoryjna - izolacja wirusa i posługiwanie się wirusem - może być wykonywana tylko w laboratoriach dysponujących narzędziami o najwyższym standardzie bezpieczeństwa. To samo dotyczy się pobierania surowic i używania ich do serodiagnostycznych odczytów oraz próbek z narządów pobranych z materiału sekcyjnego od zmarłych.
Do izolacji wirusa przydatne są wymazy z gardła, mocz, krew, zwłaszcza w pierwszym ostrym okresie choroby. Próbki powinny trafiać tylko do laboratoriów o wysokich możliwościach, zapewniających całkowite bezpieczeństwo personelu laboratoryjnego. Należy takie laboratorium uprzedzić telefonicznie i zawiadomić WHO. To samo zalecenie dotyczy zakażeń wirusem Marburg. Chorzy muszą być umieszczeni w specjalnie wyodrębnionych szpitalach z odpowiednio wyszkolonym personelem. Na temat zakażeń wirusem ebola, a także innych zakażeń, jak wirusami Marburg i Lassa, nasuwają się ogólne uwagi:
Zakażenia te występują w określonych rejonach, jednakże fakt narastających kontaktów i szybkiej komunikacji, a w przypadku wirusa Marburg importu małp, oznacza, że zakażenia tymi wirusami mogą być przeniesione na teren innych krajów, w tym europejskich. Oznacza to, że również w krajach europejskich i innych powinny istnieć szpitale z odpowiednimi urządzeniami szpitalno - sanitarnymi, zapewniającymi najwyższy stopień izolacji chorego i wykonania badań w tym badań diagnostycznych.
Oznacza to również, że w wyznaczonych lecznicach winien być odpowiednio przeszkolony personel do opieki nad takimi chorymi i wykonywania niezbędnych zabiegów. Zalecenia te powinny być tym bardziej rygorystycznie przestrzegane, że dotychczas nie istnieją szczepionki, które mogłyby być użyte do ochrony osób zagrożonych, w tym personelu lekarsko - pielęgniarskiego i laboratoryjnego."
Literatura
Zobacz na: link (wykaz prawie wszystkich książek o wirusie Ebola)
polskojęzyczne:
"Ebola" William T. Close]
"Strefa Skażenia" Richard Preston
"Geny - bomba zegarowa." Wolfgang Hingst
Robin Cook
obcojęzyczne:
"Dokumentacja"
"Emerging Viruses AIDS & Ebola" Dr. Horowitz
"Marburg and Ebola Viruses..."
"Ebola (Epidemics)"
Autor: Emil Stępniak
źródło link
Ta wiadomość pochodzi ze strony Tajemnice Ludzkości
( http://www.tajemniceludzkosci.info/news.php?extend.482 )
(Kategoria: CHOROBY, WIRUSY, PLAGI ITP.)
Dodane przez arturo
wtorek 01 czerwiec 2010 - 21:55:12
Choroba przechodzi w ostatnią fazę. Monetowi kręci się w głowie i odczuwa krańcowe wyczerpanie. Traci zmysł równowagi bo jego kręgosłup stał się miękki i pozbawiany nerwów.
"Choroba przechodzi w ostatnią fazę. Monetowi kręci się w głowie i odczuwa krańcowe wyczerpanie. Traci zmysł równowagi bo jego kręgosłup stał się miękki i pozbawiany nerwów. Pokój wiruje wokół Moneta, którego organizm znajduje się w stanie wstrząsu. Chory pochyla się, dotyka głową kolan i łapiąc z jękiem powietrze wyrzuca ustami olbrzymią ilość krwi. Osuwa się na podłogę. Mimo utraty świadomości, dusząc się wymiotuje nadal. Następnie słychać odgłos jakby rozdzieranego prześcieradła - to pękają jelita i z odbytu wypływa krew zmieszana z zawartością jelit. Monet traci swe wnętrzności. Nastąpiło wyniszczenie i wykrwawienie organizmu. Wokół Moneta szybko rozlewa się czerwona kałuża. Po unicestwieniu swojego żywiciela wirus wydostaje się wszystkimi otworami ciała na zewnątrz, szukając nowej ofiary."
Wirus Ebola jest w tej chwili uważany za jeden z najniebezpieczniejszych wirusów znanych ludzkości. Należy on do rodziny filovirus, czyli wirusów nitkowatych. Nazwę tą zawdzięcza swojej budowie - ma on kształt określany mianem "kija pastucha". W tej chwili sklasyfikowana 4 biotypy Eboli: Ebola Zair, Ebola Reston, Ebola Sudan, Ebola Tai, a także do "rodziny" Eboli zaliczany jest wirus Marburg. Nazwy biotypów wzięły się od miejsca pierwszego pojawienia się danego biotypu, czyli odpowiednio był to Zair, Sudan, Reston w USA, Niemcy i Wybrzeże Kości Słoniowej. Tej ostatni spotykany jest także pod nazwą Ebola Ivory Coast.
Objawy chorobowe w przypadku wszystkich biotypów są w zasadzie podobne - początkowo nic nie wskazuje, żeby człowiek był chory na coś więcej niż zwykłą grypę. Później jednak następują już w organizmie nieodwracalne zmiany, np. bardzo poważne uszkodzenia wątroby. Wirusy z grupy Eboli wywołują tzw. gorączkę krwotoczną - najczęściej objawom chorobowym towarzyszą krwotoki wewnętrzne i zewnętrzne, a w najbardziej ekstremalnych przypadkach dochodzi do wypadków jak np. w przedstawionym powyżej cytacie.
Wirus Ebola niszczy mózg bardziej gruntownie niż wirus Marburg: ofiary wirusa Ebola mają często w ostatnim stadium choroby drgawki, stanowiące objawy dużych napadów padaczki - całe ciało ulega skurczom, ręce i nogi są wyrzucane na zewnątrz, a gałki oczne, niekiedy zakrwawione, przekręcone do góry. Drgawki chorego mogą powodować rozmazywanie lub rozbryzgiwanie krwi. Prawdopodobnie jest to jedna ze strategii wirusa Ebola - ostatnie ruch uśmiercanej ofiary, powodujące wzmożone wylewanie się krwi, ułatwiają przeniesienie się wirusowi na nowego gospodarza.
Wirusy Ebola i Marburg rozmnażają się tak szybki i intensywnie, że zakażone komórki stają się blokami upakowanych cząsteczek wirusowych, przypominającymi kryształy. Stanowią one wylęgarnie wirusów, gotowych do opuszczenia komórki. Powstają najpierw w pobliżu środka komórki, a następnie wędrują ku jej powierzchni. Tam kryształ rozpada się na setki pojedynczych cząstek wirusowych, które przenikają do krwi gospodarza. Cząsteczki te przywierają do komórek organizmu, wnikają do ich wnętrz i namnażają się dalej. Wreszcie komórki wszystkich tkanek wypełniają się krystaloidami i coraz więcej cząsteczek wirusowych przenika do krwi, której kropelka może ostatecznie zawierać sto milionów pojedynczych cząsteczek wirusowych.
Po śmierci zwłoki ofiary wirusa ulegają gwałtownemu rozkładowi: narządy wewnętrzne, martwe lub lub częściowo martwe od kilku dni, znajdują się już w stanie częściowego rozpadu; ciało zostaje niejako stopione. Tkanka łączna, skóra i narządy, już pełne martwych miejsc, spalone gorączką i uszkodzone przez wstrząs, zaczynają się rozciekać, a płyny pochodzące ze zwłok nasycone są cząstkami wirusa Ebola.
"Wirus Ebola jest w mikroskopie elektronowym niemal identyczny z wirusem Marburg. Zawiera on RNA. Ma kształt wydłużony, często nieregularny, skręcony, często występują i formy kształtu pęcherzykowatego (blister-like). Nazwa wirusa prototypowego pochodzi od nazwy rzeki w Zairze.Wirus replikuje się w hodowlach komórkowych pochodzenia małpiego (Vero); wykrywalny może być metodą immunofluorescencji i mikroskopii elektronowej. Jest patogenny dla świnek morskich, zwłaszcza po powtarzanych pasażach powoduje ich padanie. Wirus w ostrym okresie może być ujawniony w surowicy (ultrawirowanie i badanie w mikroskopie elektronowym). W surowicy chorych występują przeciwciała, które można wykryć za pomocą metody immonuofluorescencji; odczyn wiązania dopełniacza jest mniej przydatny. Dotychczas nie opracowano zadowalającego odczynu zobojętnienia. Wirus charakteryzuje się wysoką zakaźnością - przenosi się bądź drogą oddechową, bądź przez kontakt bezpośredni. Wymaga to szczególnie rygorystycznych zasad izolacji chorego i kontaktu personelu lekarskiego z chorym. Wszystkie wydzieliny i wydaliny chorego należy traktować jako zakaźne, tak jak w przypadku wirusa Marburg i trzeba je odkażać. Światowa Organizacja Zdrowia (1977) opracowała zasady dotyczące odpowiednich pomieszczeń, postępowania personelu lekarskiego, zasad sanitarno - higienicznych, dezynfekcji pomieszczeń, które muszą być przestrzegane. Zakażenie przenosi się z człowieka na człowieka.
Pierwsze zachorowania wystąpiły w roku 1976 w dwóch odległych od siebie o 1000 km okręgach w Afryce: w południowym Sudanie i Zairze. Stwierdzono zakażenia człowiek-człowiek, dochodzą do ośmiu "generacji" zakażeń. śmiertelność była niezmiernie wysoka. Według szacunkowych danych w Sudanie na ponad 300 chorych zmarło 151, a w Zairze na 237 osób zmarło 211 (około 90%). Zakażeniu również personel szpitalny, gdzie śmiertelność przekroczyła ponad 50% zakażonych. Liczby te najlepiej świadczą o ciężkości zakażeń i śmiertelnym zagrożeniu. W obu przypadkach pierwotne źródła zakażeń pozostały nie wyjaśnione. Dalsze przypadki były już kontrolowane i dokładnie przeanalizowane.
Rezerwuar zwierzęcy dla tego wirusa nie jest dotąd poznany. Przypuszcza się, że podobnie jak w przypadku wirusa Marburg lub Lassa mogły to być określone gatunki gryzoni. Dotychczasowe badania gryzoni i insektów objęły zbyt małą liczbę gatunków, by dać jednoznaczną odpowiedź.
Objawy kliniczne - Początek zakażenia jest nietypowy. okres inkubacji waha się od 4 do 16 dni, średnio około 7. Choroba zaczyna się czołowymi bólami głowy, oczu, bólami w okolicy lędźwiowej. Następnie rozwija się biegunka, bóle brzucha, wymioty, ostre bóle w klatce piersiowej, ostry kaszel. Po kilku dniach występuje charakterystyczna wysypka na plamkowo - grudkowa na twarzy i tułowiu, a potem rozszerza się na ramiona i nogi; po kilku dniach złuszcza się. Twarz chorych (Sudan) była bez wyrazu w końcowym letargu. Duże odwodnienie i wyniszczenie u wszystkich pacjentów. występowały silne objawy krwotoczne; w Zairze poronienia u ciężarnych. Zgony w obu rejonach były poprzedzony poważnymi utratami krwi i objawami ciężkiego wstrząsu; zgon następował na ogół w 8-9 dniu (w granicach 7 do 16 dni). Uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego było poważne, objawiało się też klinicznie - podniecenie, agresywność, parestezje, stany letargiczne. Uszkodzone również były śledziona i wątroba. U ozdrowieńców okres rekonwalescencji trwał szereg tygodni i towarzyszyły mu pojawiające się niektóre objawy (bóle głowy, w klatce piersiowej, brzuszne).
Diagnostyka laboratoryjna - izolacja wirusa i posługiwanie się wirusem - może być wykonywana tylko w laboratoriach dysponujących narzędziami o najwyższym standardzie bezpieczeństwa. To samo dotyczy się pobierania surowic i używania ich do serodiagnostycznych odczytów oraz próbek z narządów pobranych z materiału sekcyjnego od zmarłych.
Do izolacji wirusa przydatne są wymazy z gardła, mocz, krew, zwłaszcza w pierwszym ostrym okresie choroby. Próbki powinny trafiać tylko do laboratoriów o wysokich możliwościach, zapewniających całkowite bezpieczeństwo personelu laboratoryjnego. Należy takie laboratorium uprzedzić telefonicznie i zawiadomić WHO. To samo zalecenie dotyczy zakażeń wirusem Marburg. Chorzy muszą być umieszczeni w specjalnie wyodrębnionych szpitalach z odpowiednio wyszkolonym personelem. Na temat zakażeń wirusem ebola, a także innych zakażeń, jak wirusami Marburg i Lassa, nasuwają się ogólne uwagi:
Zakażenia te występują w określonych rejonach, jednakże fakt narastających kontaktów i szybkiej komunikacji, a w przypadku wirusa Marburg importu małp, oznacza, że zakażenia tymi wirusami mogą być przeniesione na teren innych krajów, w tym europejskich. Oznacza to, że również w krajach europejskich i innych powinny istnieć szpitale z odpowiednimi urządzeniami szpitalno - sanitarnymi, zapewniającymi najwyższy stopień izolacji chorego i wykonania badań w tym badań diagnostycznych.
Oznacza to również, że w wyznaczonych lecznicach winien być odpowiednio przeszkolony personel do opieki nad takimi chorymi i wykonywania niezbędnych zabiegów. Zalecenia te powinny być tym bardziej rygorystycznie przestrzegane, że dotychczas nie istnieją szczepionki, które mogłyby być użyte do ochrony osób zagrożonych, w tym personelu lekarsko - pielęgniarskiego i laboratoryjnego."
Literatura
Zobacz na: link (wykaz prawie wszystkich książek o wirusie Ebola)
polskojęzyczne:
"Ebola" William T. Close]
"Strefa Skażenia" Richard Preston
"Geny - bomba zegarowa." Wolfgang Hingst
Robin Cook
obcojęzyczne:
"Dokumentacja"
"Emerging Viruses AIDS & Ebola" Dr. Horowitz
"Marburg and Ebola Viruses..."
"Ebola (Epidemics)"
Autor: Emil Stępniak
źródło link
Ta wiadomość pochodzi ze strony Tajemnice Ludzkości
( http://www.tajemniceludzkosci.info/news.php?extend.482 )